Trainingsweekenden




Leiden
18 maart 2017
Richard, Jur, Ronald L. rijden, nu eigenlijk al traditioneel, het Zoetemelk rondje. Het was traditioneel koud, de noordenwind was slopend en de 2e helft kwam het met bakken naar beneden. Inclusief van en naar Richard's huis ruim 90 km gefietst.
Leiden
6 mei 2017
Ronald L, Jur, Richard (121 km), Ronald V., Agnes en Annet (alleen 2e 55 km) fietsen het elfenrondje in mooi weer maar strakke NO wind kracht 6.
Eygelshoven
10 juni 2017
De "Ou est le Bidon?" club was voor dit weekend uitgedund tot 2 man: Ronald L. en Jur. Aangezien Limburgs mooiste ook nog een heel Zuid Limburg platlegde, zijn we met een snelle doorstoot rechtsstreeks naar de Belgische Ardennen doorgestoken. Een prachtig, zonnig rondje gemaakt door voor Jur onbekende streken maar wel met veel hoogtemeters. Aan het einde van de middag kwamen we bij Noorbeek Nederland weer binnen. De Limburgs Mooiste gekte was over en we konden nog ongestoord op een terrasje zitten. Ronald had zijn fietsconditie van vňňr zijn ongeluk weer terug en we bekommen gezamenlijk alle heuvels. Meer dan 100 km weggegetrapt.
Maarssen
12 augustus 2017
De "Ou est le Bidon?" club was dit keer uitgedund tot 3 man: Jur, Ronald L. en Richard. We begonnen met de Vecht vanaf Maarssen helemaal tot de monding bij het Muiderslot te volgen. Het was wisselend weer met af en toe een harde wind die zich daarna vooral in het polderstuk rond Almere liet gelden. Daarna door de Gooische Matras en het laatste stuk door de bossen van de Utrechtse heuvelrug. Hier bleken de onverharde paden niet vochtvrij wat resulteerde in fietsen als bemodderde mountainbikers en onherkenbare fietsen aan het einde van de rit. Goede training voor het bidonweekend de week er op.

De Fietsweek


Start: Sondrio Finish: Sondrio
Periode: 20 augustus - 25 augustus


Zaterdag en Zondag: de voorbereidingen

Jur, Agnes pikken Richard zaterdag rond 19 op in Leiden. Wim maakt een wereldreis vanuit Groningen omdat er geen treinen rijden naar Zwolle. Zondag, -beetje vroeg-, gat om 05:00 de wekker. Voorspoedige trip met een klein stukkie Gotthardtunnel stoplicht file. Rond half 5 op het terras bij het station van Sondrio waar we kunnen smullen van allerlei lekkere lokale hapjes. Levendige boel hier. Rest van het dorp in diepe zondagsrust. Pizza en nog even Koffie zoals het hoort.



Dag 1: De enige echte pas deze week, de passo di San Marco, 1992m

Boven verwachting goed ontbijt met fruit en verschillende andere lekkernijen. Richting Morbegno. Eerst over een veel te drukke weg, na paar km over fietspad langs de Adda. Alle soorten wegdek komen voorbij. Natuurlijk eerst een capuchino voor aan de lange klim naar de passo San Marco te beginnen. Na 9 km en 600 hm lunchpauze in Albaredo. Ze vliegen hier aan een draadje naar de overkant. Fly Emotion. Vroege lunch. Bestelling loopt niet helemaal goed. Ronald krijgt eerst niets. Communicatie storing. De volgende 17 km, 1200hm zijn meer dan interessant. Jur heeft het even moeilijk. Het overgebleven trio rijdt gestaag door naar de top. Laatste stuk met het nodige gepuf. Prachtig uitzicht als beloning. De snackkar staat gereed. Jur sluit alsnog aan. Te warm? Stuiterende afdaling. De 25 km door het dal als toetje niet echt eenvoudig te verteren. Vooral het gestuiter over het fietspad doet zeer. Biertje bij de 'tapas' bar bevalt opnieuw erg goed. De uitbater blijft in het Italiaans proberen. Stuk meer te beleven vandaag in het dorp.



Intensief whatsapp verkeer met Nl, waarbij de Maag avenue in de VS de aanleiding is. Jur heeft wat afstemmingsissue met de serveerster: thee wordt capuchino wordt ice T. Uitspraak van de dag is van Ronald: ik was als eerste boven. Dat moet in de annalen. Bij deze!

Dag 2: Preda Rossa vlakte, 1955m

Deze keer gelukkig niet over de stuiter baan door het dal maar over “normaal” asfalt SP12 en SP16 richting voet van de klim. De eerste 11 lopen soepel. Het is wel drukkend benauwd. Veel zweten. Het 2e deel is veel uitdagender met km lange stukken boven de 10, een hek, geen toestemming van de burgermeester, grind, dwarsbetonblokken, een onverlichte aardsdonkere tunnel, heel veel turnanti en een stukje 14. Jur haakt oververhit af. Boven een selfie. We pikken Jur weer op in de stuiter afdaling. 2e deel gelukkig een mooie soepel lopende lange afdaling. Gelijk door naar het stazione terras. Gezellig. We worden door de gastheer opnieuw goed verzorgd. Deze keer uit de wind gezet. Hij blijft Italiaans tegen ons praten en met handen en voeten proberen we te begrijpen en te antwoorden. Leuk. Ontdekkingstocht door het oude donkere centrum. Terras vol met rokende dames. Uitspraak van de dag: “Wim, haal een busje Vim” gevolgd door Richard: “het oranje bord kleurt zo mooi bij het bidonshirt”.


Dag 3: Doe eens knettergek, Prato di Maslino, 1650m

Vandaag staat het steilste fietstochtje in de 25 jaar bidon op het programma: 12 km met 11.3 gemiddeld. Ronald heeft het thema van dit jaar, doe eens 11 uiterst serieus genomen. Dat trainingstochtje in mei in Leiden met 11*11, dat kan beter vond Ronald en dus werd het 12*11, de klim naar Prato Maslino haalt soms de 16%. De ultieme uitdaging voor met name Ronald. Zijn nieuwe fiets is er klaar voor, hij ook. Heb er zelf niet echt veel zin in. Weet dat het boven de 12 harken wordt. Jur...ik luister naar mijn lichaam, ik neem een rustdag. Ikzelf ga dan toch maar mee. In mijn eentje de Bernina op, het alternatief, toch maar niet. Jur begeleidt ons tot de voet en de koffie. Hij zet er een straf tempo in. Over de klim zelf: ik keer na ruim 5 km om. Te steil en een hartslag op de max. Na de eerste keer een korte stop heel veel moeite om weer op gang te komen. Ronald en Wim harken naar boven ondanks kasseien en grind. Respect. Het uitzicht boven is panoramisch. In het kerkje wordt een kaars voor Marc Pieter aangestoken. De Pequerre als steilste is onttroond!

Ik ben voor de lunch met Jur op tijd weer terug in Sondrio. Prima spaghetti basilico. Jur zoekt daarna de schaduw weer op en ik ga voor een rondje wijnroute, eerst klimmen in de volle zon naar Trianga en via Castione weer terug. Prachtige route met fraaie vergezichten over het Adda dal. Goed excuus om even te fotostoppen. Tussendoor via app met Ronald en Wim aan het communiceren. Was wel lastig met al die zweetdruppels op de phone. We komen ongeveer gelijkertijd weer retour bij het hotel. Mooi verhaal over een carabinieri, die Ronald komt melden dat zijn vriend er zo aankomt.

Het is opnieuw feest op het terras met heerlijke hapjes, bier en free vino Bianco. Op de foto met de uitbater van caffe Roversi. Een bijzondere man.

Na het eten het donkere deel van Sondrio opgezocht voor de bar uit de middeleeuwen. Gezellig. Uitspraak van de dag komt van Wim: Op de top, over de top! De statistieken van vandaag: Ronald, Wim 54km,1450hm. Richard 58km, 1250hm.

Dag 4: De dag van de vele tunnels. Campo Moro hoogvlakte, 1992m

Deze keer een mooie 30 km lange klim zonder aanloop. Hotel linksaf en na 50m omhoog! Iets drukker vandaag met verkeer. Er liggen dan ook flinke dorpjes langs de route. Jur bepaalt het tempo en gelukkig is het nog niet al te warm. Soepel lopend tot de koffie in Vassalini. Klim wordt iets steiler tot max 10 en nog fotogenieker met de vele stuitertunnels. Samen met Wim verschillende actieplaatjes geschoten.

Om en om versnellen. In het laatste paar km rijdt Ronald langzaam weg, hij heeft dit jaar duidelijk de meeste inhoud. Rest volgt binnen minuten.

Op de Campo Moro (1995m) prima lunch bij Silvy. Krampachtig door de dalende stuitertunnels heen. 2e deel afdaling: goed asfalt, super. Om half 3 weer terug bij het hotel. Snel douchen, fietsen op de auto om al een deel van de terugreis te kunnen doen. Voor vertrek even geblokkeerd door een koffiebusje. Lange wachtrij voor de Gotthard tunnel. Aan de andere kant regent het. Even later wordt het gelukkig weer droog. Hotel in lorrach snel gevonden. Jur krijgt geen vis en ook geen Tannenhonig parfait bij de Zoll Stube. Heisse Liebe wil hij ook al niet. Zit hem niet mee. Bidonapp communicatie komt op gang rond Rosenborg - Ajax. Even hoopvol maar helaas. Uitspraak van de dag: Silvie is charmant ondanks dat ze moe is. Wij ook! Sondrio Italië samengevat: lange en/of ultrasteile klimmen, stuiterwegen, weinig toeristen, Italiaans only, rokende jeugd, geweldige bar met heerlijke hapjes, wc's met voetbediening, alle klimmen net geen 2000, in totaal 300km en 6850 hm met prachtig weer. Geweldige fietsweek en dat voor de 25ste keer!